Sentez Nasıl Oluşur? Bir Kayseri Akşamı ve Bir Genç Yüreği
İlkbaharın neşesi Kayseri’nin sokaklarını sarmıştı. Şehir, sanki uykusundan uyanıyor, her köşe, her cadde yeniden hayat buluyordu. Akşamları, Kayseri’nin o kırmızımsı, yumuşak ışıkları sarmalarken şehri, bir kenarda oturup bunları izlemek bana çok farklı bir huzur veriyordu. O anlarda, bir şeylerin birleşmesi, bir şeylerin şekil alması gerektiğini düşünüyordum. Düşünüyordum da, neyin şekil alması gerektiğini tam olarak bilmiyordum. O anlar, bir tür sentez sürecinin başlangıcı gibiydi.
Bir Günlük, Bir Hayal Kırıklığı
Kayseri’nin merkezine giden bir kafede otururken, eski defterimi açtım. Son zamanlarda çoğu zaman duygularımı yazıya dökmek, hissettiklerimi bir yere bırakmak beni rahatlatıyordu. Her zaman olduğu gibi, önce başlık koymadım. Öylesine yazıyordum. İçi dolu, karışık bir yığın… Ama bu defteri okudukça, şunu fark ettim: Bir şeyin ortaya çıkması için, o şeyin önce bir araya gelmesi gerekiyordu. Fark ettiğim şey, şuydu: Benim de hayatım bir sentez sürecinden geçiyordu. Ama bunu görebilmek için ilk önce hayal kırıklıklarını bir kenara bırakmam gerekiyordu.
Üniversiteden yeni mezun olmuş, iş arayan biri olarak, başvurularımın neredeyse her birinde bir şey eksikti. Kimi zaman kendimi fazla eksik hissediyor, kimi zaman da bir adım geride bırakılıyordum. Hadi kabul edelim, iş aramak benim için çok kolay değildi. Beklentiyle başlayan her başvuru, genellikle boş bir umuda dönüşüyordu. Ama o gün, bu durumu biraz farklı gördüm. Bir tür yenilgi değil, yeni bir şeyin doğum anı gibi hissettim.
Geceyi bekledim. Kayseri’nin o serin havası geceyi kaplarken, ben hala defterimin başında yazıyordum. Bu kez yazılarımda daha önce gördüğüm ve hissettiğim bir arayışı fark ettim. “Sentez nasıl oluşur?” diye bir soru çıktı kafamda. Her şey, hayal kırıklığımdan ortaya çıkıyordu. Belki de işte bu an, her şeyin birleşeceği andı.
Sentez ve Hayal Kırıklığı Arasında Bir Yerin Gizemi
Gece ilerledikçe kafede birkaç kişi kalmıştı. İçimden bir ses “Şu anda burada oturuyor olmam bir anlam taşıyor mu?” diye sordu. O zaman düşündüm: Belki de her şeyin bir yerlerde birleşmesi gerekirdi. Yani, hayatın karmaşıklığına rağmen bir düzenin oluşması, tıpkı Kayseri’nin o karmaşık ancak bir o kadar estetik dokusunda olduğu gibi. Kayseri’nin taş duvarları, sıcak simit kokusu, çay bardaklarında oluşan küçük buharlar… Bütün bunlar bir araya geldiğinde bir anlam oluşturuyordu. Tıpkı bir insanın hayatında birikmiş hayal kırıklıkları, beklentiler ve başarıların birleşip bir sentez oluşturması gibi.
O kadar çok soru sormuştum ki kendime: “Neden, niçin, nasıl?” Ama bir yandan da son zamanlarda bunu anlamaya başladım. İşte o zaman fark ettim: Hayal kırıklıkları aslında bir tür sentetik anlam taşıyordu. Yani, istediğin kadar kaybolmuş, hayal kırıklığına uğramış ol, sonunda hepsi bir anlam kazanacaktı. Tıpkı, sıfırdan başlamak gibi. Zihnimdeki karmaşa, sonunda yeni bir başlangıca dönüştü.
Hayatın İçindeki Küçük Parçalar Birleştiğinde
Sabah uyandım. Kayseri’nin sabahları çok sessizdi. Ama bu sessizlik bir huzur veriyordu. Hızla kahvaltımı yaptım, çantamı aldım ve dışarı çıkmaya karar verdim. Çalışmak, bir şeylere odaklanmak, kendimi başka şeylere vermek istedim. Gidip bir kütüphaneye oturdum. Yine, “Sentez nasıl oluşur?” sorusunu düşündüm. Ama bu defa duygusal olarak daha huzurluydum. Yani, geçmişin getirdiği hayal kırıklıkları, iş ararken yaşadığım umutsuzluklar… Tüm bunlar bir araya geldiğinde bana farklı bir şey vaat ediyordu. Biraz daha sakin bir kafa yapısına, biraz daha derin bir bakış açısına ulaşmıştım.
Çok değil, birkaç gün önce tüm bunları düşündüğümde ne kadar umutsuz hissediyordum. Ama şimdi, her şeyin ne kadar doğru gittiğini fark ettim. Yani, tıpkı defterime yazarken fark ettiğim gibi, bir şeylerin birleşmesi gerektiği çok doğruydu. Hayal kırıklıklarım, iş başvurularım, okuduğum kitaplar… Bunların her biri, bir şekilde hayatımda bir anlam yaratıyordu. Bir yerlerde doğru parçalar bir araya geliyordu.
O an, Kayseri’nin gökyüzüne baktım. Gözlerim, uzaklara daldı. Belki de bu şehirdeki her şeyin sentezi beni bulmuştu. Hangi mesleği yapacağım, hangi yolu seçeceğim, neler yaşayacağım… Bütün bunlar hala bir soru işaretiydi. Ama içinde bulunduğum anın büyüsünü, hayatın karmaşasını sevdim.
O Gecenin Ardında Bir Sentez ve Umut
Akşam tekrar o kafede oturup defterimi açtığımda, işler biraz daha netleşti. Yazmaya başladım: “Bazen bir şeyler kaybolur, bazen her şey kötü gider, ama sonunda her şey bir araya gelir.” Bunu yazarken, içimden bir şeyler yerli yerine oturdu. Hayatımda ilk defa, her şeyin doğru bir yöne gittiğini düşündüm. Herkesin hayatında, her şeyin birleşip bir sentez oluşturması gerektiği o anlar vardır. İşte o anları gördüm. Geceyi düşünerek yazmaya devam ettim. O gece, bir yazar gibi değil, bir insan gibi yazıyordum. Bunu hissettim.
Sentez nasıl oluşur? Bunu yazarken anlamıştım: Zamanla, yaşadıkça, bekleyerek ve sabrederek… Çünkü her an bir anlam taşıyor, her bir hayal kırıklığı, her bir kırık parça, sonunda birleşecek. Bir araya geldiğinde, her şeyin özü ortaya çıkar.